Ceci est peut-être un blog

Dit is geen column

2009-12-18T08:14:00.000-08:00

Omdat ik eigenlijk, heel even, nu ja, geen mening heb. Doorgaans ben ik een geëngageerde wereldburger die steeds maar zit te piekeren over waar het nu met de wereld naartoe moet en ben ik, in het diepst van mijn gedachten, een eminent wijsgeer. Ik heb manifesten, pamfletten en traktaten geschreven. Ik heb wereldleiders ter orde geroepen vanop het spreekgestoelte van internationale assembleeën. Ook acht ik het mogelijk dat ik in de zeer nabije toekomst paal en perk zal stellen aan de steeds verder oprukkende klimaatverandering. In het diepst van mijn gedachten. U ziet, ik ben een man van opinies.

Maar vandaag heb ik er geen voor u. Ik hoop dat ik u daarmee niet bovenmatig teleurstel. Ik weet het, buiten staat er een guur windje en houdt het maar niet op met regenen dan wel sneeuwen. De eindejaarsperiode nadert met rasse schreden en maakt zich reeds op om een serieuze aanslag op uw beurs te plegen. Op het werk vlot het ook al niet schitterend en de trein is altijd maar te laat. Teleurstellingen genoeg dus. En nu deze nog. Geen opinie van de Grote Wijsgeer, uw rots in de branding van deze twijfelachtige tijden. Zo is dat, ja.

Maar ik zal u wat vertellen: u hoeft zich helemaal geen zorgen te maken. Ik ben er immers van overtuigd dat het hebben van een opinie helemaal niets bijdraagt tot ons algemeen welbehagen. Wel integendeel. Ik verklaar mij nader. Het begon meteen goed aan het begin van onze tijdrekening. Die malle Romeinen hadden geen al te hoog petje op van Jezus Christus en achtten het dan maar dienstig er vlug komaf mee te maken. Duizenden trouwe volgelingen met de handen in de haren en gelijk ook het ontstaan van de erfzonde. Omdat iemand een opinie had. Sedertdien heeft aan de grootste miserie die de menselijke soort heeft voortgebracht, altijd wel één of andere onzinnige opinie ten grondslag gelegen. Zo is dat.

Verder is een opinie ook ondraaglijk licht, en triviaal: iedereen heeft er wel één, elke dag – behalve ik dan. Om nog maar te zwijgen van de hedendaagse opiniemakers, die maar opiniëren dat het een lieve lust is, vaak zonder kant noch wal te raken.

Ziezo, dat is wat ik ervan denk. Als ik vandaag al een opinie heb, dan is het dit wel.

Ondertussen dwarrelen de eerste sneeuwvlokjes als veders uit een hoofdkussen naar moeder aarde en daalt er over het landschap een mooie rust neer. Misschien zal ik wel een wandelingetje gaan maken. Voorwaar, dat is mijn opinie!

Vieux Jeu

2009-11-30T15:22:00.000-08:00

“...the key to understanding a blog is to realize that it’s a broadcast, not a publication. If it stops moving, it dies. If it stops paddling, it sinks.” – Andrew Sullivan

Voorwaar! Ik verzuip als een hopeloos kalfken!

Ik waag mij heden ten avond weer op het wereldwijde web om u kond te doen van het volgende heuglijke nieuws: ik heb een account aangemaakt op Facebook, de u ongetwijfeld welgekende sociale netwerksite. Gaarne aanvaard ik vriendschapsverzoeken. Onder de vele groepen die Facebook rijk is, trof ik de volgende aan: "Sociëteit ter bevordering van het archaïsch taalgebruik", en alzo is dan ook onmiddellijk mijn inleidend taalgebruik verklaard. Even serieus nu: wat een fijn initiatief! Als er in het leven slechts één geneugte is, dan is het wel archaïsch taalgebruik!

Terstond geprikkeld, ging ik in mijn hoogsteigen doch bescheiden bibliotheek op zoek naar een letterkundig werk van enige ouderdom. Alras trof ik er het volgende aan: De kleine Johannes, van de Nederlandse Frederik van Eeden. Gepubliceerd in het jaar des Heren 1887, staat het buiten kijf dat dit verhaal bol staat van archaïsch taalgebruik.Ter uwer vertier, deel ik met u enkele passages:

"Vastgebonden aan de naakte wortels van de beuk lag een oude kleine boot. Het was Johannes streng verboden daarin te gaan. O, wat was deze avond de verzoeking sterk! Reeds vormden zich de wolken tot een ontzaglijke poort, waarachter de zon ter ruste zou gaan. Schitterende rijen wolkjes schaarden zich ter zijde als een goudgeharnaste lijfwacht. Het watervlak gloeide mede, en rode vonken vlogen als pijlen door het oeverriet..."

""Jongen! Jongen! Wat is zo'n zomer toch criant vervelend," - zuchtte één van de drie grote kachels, die op een zolder in het oude huis, in een donkere hoek bij elkaar stonden te kniezen, - "weken lang heb ik geen levende ziel gezien en geen verstandig woord gehoord. En dan die leegte van binnen. 't Is afschuwelijk!"
"Ik zit vol spinnewebben", zei de tweede, "dat zou 's winters ook niet gebeuren."
"En ik ben zo stoffig, dat ik mij dood zal schamen, als tegen de winter de zwarte man weer verschijnt, zoals Van Alphen zegt." - Die wijsheid had de derde kachel natuurlijk van Johannes opgevangen, als deze 's winters voor de haard versjes opzeide.
"Gij moet niet zo oneerbiedig over de Smid spreken," zeide de eerste kachel, die de oudste was, "dat hindert mij!"
Ook enige tangen en asschoppen die hier en daar op de grond lagen, in papier gewikkeld tegen 't roesten, gaven duidelijk hun verontwaardiging te kennen over die lichtzinnige uitdrukking.
Doch plotseling verstomde het gesprek, want het zolderluik werd opgeheven, een lichtstraal drong tot in de duistere hoek door en stelde het gehele gezelschap in hun stoffige verwarring ten toon."

Mijn boekenverzameling is ook enkele curiosa rijk, boekjes die ik her en der voor een appel en een ei oppik, en die een mens nu eenmaal hebben moet. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik struikelde over een vergeten boekje, met de volgende welluidende en op zijn minst archaïsche titel - houd u goed vast beste lezer: Negerverhalen. Het gaat hier blijkbaar om een bundel verhalen, met sprekende titels als "Anansi ging uit vissen" en "Wie zich dronken drinkt, denkt niet aan armoede". I kid you not! Ik geef u ter informatie ook nog even de achterflaptekst mee, waarlijk een monument van postkoloniale lariekoek:

"De lezer verwacht op deze plaats de gebruikelijke korte gegevens omtrent de schrijvers van dit boek. Het zou echter van weinig belang zijn hier auteurs te vermelden wier namen ons onbekend zijn en ons tamelijk onuitspreekbaar voorkomen. Toch zijn die schrijvers er in het "ontwakend" Afrika! Onder de reeds aan de Westerse civilisatie aangepaste negers zijn er die bijvoorbeeld het Frans en Engels perfect beheersen..."

Ik verzeker u, dit is geen grap.

Met de woorden één der leden van de Sociëteit, sluit ik af:

Nu wend ik mijn steven richting bedstee alwaar ik qua minnespel met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid eens te meer niet meer aan mijn trekken zal komen, of het zou een kleine rit met de handkar moeten worden...nog enen goeden nacht gewenst altegader.

Een Wijze Spreuk

2009-11-30T13:58:00.000-08:00

Ons Heerken veranderde
water in wijn
waarom zou zat wezen
zondeke zijn

Het Geluk

2009-11-25T12:13:00.000-08:00

Beste lezer, hier ben ik weer! U heeft ongetwijfeld gemerkt dat ik een poosje afwezig ben geweest uit de cyberspace. Welnu, zoek de oorzaak niet verder dan een aanval van een kwaadaardig computervirus! Maar niet getreurd: na wat geknutsel ben ik weer online & ready to go! Overigens verdenk ik de producenten van antivirusprogramma's van grote samenzweringstheorieën en ben ik van plan daar eerstdaags een virulent pamflet aan te wijten.

Maar ik heb nu even andere katjes te geselen. Al ruim een week nu sta ik te popelen u het volgende nieuws te melden: Jo De Poorter heeft een nieuw boek geschreven! Voor hen die 'm niet meer kennen: in de jaren negentig was het niet al Nirvana, Rave en XTC wat de klok sloeg. Enfin, voor mij was dat knikkeren, met petarkes spelen en een eerste maal van een sigaretje trekken, niet noodzakelijk in die volgorde. Maar soit. Neen, in de nineties was het ook Liefde op het eerste gezicht (klik hier, ja ja ja!), de avant-garde van de reality-tv, de Blind Date avant la lettre, met, jawel, eerder genoemde Jo De Poorter als sterpresentator. Ziet u, mijn ouders waren in de jaren negentig aan de heroïne verslaafd en bijgevolg bracht ik een groot deel van mijn prille jeugd voor de beeldbuis door en zo is het dat ik me zelfs de showtune van Liefde haarfijn herinner.

Jo De Poorter heeft dus een boek geschreven: Succes in 100 dagen. Met Bill Clinton zei Jo het op de televisie als volgt: "Succes is het leven leiden dat je wil leiden". Kort samengevat en - toegegeven - kort door de bocht, gaat de filosofie van Jo als volgt: om het geluk te proeven, hoef je enkel dagelijks te flossen, een paar satijnen lakens te kopen, en een leuk hondje aan te schaffen. Hopla, le bonheur est arrivé.

Nu wist ik écht niet wat ik ervan maken moest. In de laatavondtalkshow hield Jo werkelijk een fijn betoog voor zijn filosofie. De man is welbespraakt, geruststellend, kalm en inspirerend. Ik hou van Jo. Mocht het met Leterme nog maar eens foutlopen, draag ik Jo De Poorter voor als kandidaat-premier. Jo for President! Jo weet raad!

Anderzijds: tja. Gaan we der met Jo's hapklare, consumptiegerichte salonfilosofie echt komen? Daar heb ik zo mijn vragen bij. Het lijkt wel alsof de klassieke, abstracte filosofie, gericht op het behandelen van fundamentele, existentiële vragen, meer en meer de baan moet ruimen voor zelfverklaarde geluksprofeten genre Jo De Poorter. Kennen we naast Jean-Paul Van Bendegem en Etienne Vermeersch nog veel hedendaagse filosofen en vooral, laten we ze aan het woord?
We hebben eerder snelle oplossingen nodig. Ben je lelijk? Laat toch vlug even je smoel ombouwen! Start to run! Ongelukkig in het huishouden? Haal er de supernanny bij, stop de kids vol Rilatine en klaar is kees! Iedereen beroemd! En als dat niet lukt in 100 dagen ben je de pineut!

Een Prangende Vraag

2009-11-11T07:18:00.000-08:00

Het universum dijt alsmaar uit.

Oké, leuk, maar in wát mag dat universum dan wel precies uitdijen?

Ik heb het even voor u opgezocht.

Interessante theorieën vindt u hier.

Kort samengevat: de uiterste grenzen van het universum, als die al bestaan, zijn onkenbaar. Men weet het dus niet.

Daar zijn we veel mee.

Pertinenter is de filosofie die Candide serveert, aan het eind van Candide ou l'Optimisme van Voltaire. Na een nooit geziene odyssee van ontbering, miserie, onfortuinlijke gebeurtenissen, existentiële twijfel en grote metafysische vraagstukken, opgeworpen door zijn trouwe metgezel Pangloss, geleerde in de "métaphysico-théologo-cosmolonigologie", komt onze held helemaal op het einde van zijn omzwervingen, rustend aan de oevers van de Bosporus, tot de volgende conclusie:

"Il faut cultiver notre jardin."

Alstublieft.

De Revue, deel 3

2009-11-10T08:22:00.000-08:00

“Covering the Middle East is like reading a great novel. You always want to know what will happen next. It’s a great human tragedy and I cannot draw myself away from seeing what happens next.” - Robert Fisk

Straffe meningen in Phara gisteravond (herbekijk hier). Aan het woord was Robert Fisk, al meer dan 30 jaar Midden-Oostencorrespondent voor o.a. de Britse krant The Independent en al jaren wonend in Beiroet. Spreekt vloeiend Arabisch. Schrijver van The Great War for Civilization: The Conquest of the Middle East. Een innemend en bevlogen spreker die duidelijk wist waarover hij het had. Drie dingen heb ik eruit onthouden.

1. Een (conflict)journalist heeft ook een morele plicht. In oorlogen moet een correspondent het toch vooral opnemen voor de slachtoffers van het conflict, en het niet zomaar houden bij een fifty/fifty-verslaggeving waarbij beide partijen even uitgebreid aan het woord komen. De berichtgeving is nog steeds objectief, maar staat aan de kant van de slachtoffers.

2. De Nobelprijs voor Vrede van Obama is onverdiend. Hij had hem moeten weigeren omdat hij voor de wereldvrede (nog) helemaal niets heeft betekend. Hij kreeg de prijs voor “public speaking”.

3. De Amerikanen moeten zich onmiddellijk terugtrekken uit Irak en Afghanistan. Westerse leiders moeten maar eens ophouden met steeds vrijheid en democratie manu militari op te dringen in een gebied waar het eigenlijk niets te zoeken heeft. We moeten dokters en leraars sturen, geen soldaten.

Ik was het daar onmiddellijk volledig mee eens. Probleem is echter dat het me ontbreekt aan een brede, geschiedkundige kennis van het Midden-Oosten, laat staan dat ik er ooit geweest ben. Ik haal mijn informatie uit secundaire bronnen en baseer daarop mijn bescheiden mening. Op zijn minst problematisch.

Toch vind ik dat we in het Midden-Oosten uiteindelijk meer kwaad dan goed doen.

Wat schiet er me even te binnen? Het omnipresente ethnocentrisme in het hele oorlogsdiscours, vooral van de V.S. De Amerikanen hebben in Irak een enorme menselijke tragedie veroorzaakt, voor massavernietigingswapens die er uiteindelijk niet waren. In Afghanistan loopt de situatie ondertussen zwaar uit de hand. Er wordt met het vingertje gewezen naar Iran, omdat ze aan uraniumverrijking doen. Er hangen sancties in de lucht. Oorlog misschien. Dat terwijl de V.S. het grootste kernwapenarsenaal ter wereld heeft en bijna dagelijks, rechtstreeks of onrechtstreeks, voor oorlogsslachtoffers zorgt. Enkel de grote stoere jongens zijn welkom op de speeltuin, die andere weirdo’s hoeven maar thuis te blijven. Ho maar. Allemaal in de naam van waarden die de Amerikanen zeer hoog in het vaandel dragen: vrijheid en democratie. Maar dat loopt natuurlijk niet zo makkelijk in het Midden-Oosten. Gaan er immers geen eeuwen over echte staatkundige evolutie? Ik zou ervan uitgaan.

Enkele jaren geleden ging de kritiek op het Amerikaanse imperialisme nog vooral over de persoon van George W. Bush. Bush-bashing was in want die kerel was tout court een op olie en geld beluste randdebiel. In Irak wilde hij even wraak gaan nemen omdat Saddam zijn papa tegen de schenen had geschopt. Dan verschijnt Barack Obama ten tonele. Oké, de troepen kunnen niet zomaar van de ene dag op de andere terugtrekken uit Irak en de “klus” hoeft inderdaad in de mate van het mogelijke afgewerkt te worden, maar de verdere onophoudelijke inmenging in het Midden-Oosten wordt opeens onder een heel ander teken geplaatst: dat van de vredesmissie. Ze zijn er om vrede te brengen. Iedereen loopt in het verhaaltje mee en Obama wordt alom gelauwerd om zijn inspanningen voor de wereldvrede. Leuke aanmoediging, ja, maar ik zie in het Midden-Oosten helaas nog helemaal geen change.

"C'est une réalité formidable!"

2009-11-09T07:10:00.001-08:00

The League of Extraordinary Drunks

2009-11-08T15:55:00.000-08:00

De goesting staat op deze desolate zondagavond op een wel zeer laag pitje, maar what the hell, laten we er voor de gein toch maar even voor gaan. Ja, ik was van plan wat te tokkelen over The Rum Diary, een vroege roman van Hunter S. Thompson, kent u ‘m? Wel, die goeie ouwe Hunter wordt in de annalen wel eens bestempeld als een bandeloze dronkaard, een los kanon waarmee het zonder enige twijfel onmogelijk was om naar het zogenaamde front te trekken. Zulke personages zet de meester der Drunken Journalists ook neer in The Rum Diary. Amper 22 toen hij het boek schreef, is het verhaal een samenraapsel van fulltime dronkelappen die, als ze even de tijd hebben, ook nog wat aan journalistiek en levensbeschouwing doen. In de Caraïben, op Puerto Rico. Decadent & depraved! Ahoi!

Tussen al de chaos en het geweld door is het ook nog een verrassend inzichtrijk, beschouwend en zelfs poëtisch boekje. Dat enorm vermakelijk wegleest. Een aanrader.

No goats, no glory

2009-11-06T05:48:00.000-08:00

My fellow journalists, ziehier een verhaal over een collega.

Check de trailer!

I like.

Why he blogs

2009-11-05T13:08:00.000-08:00

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: er schuilt een nostalgicus in mij, een dromerige romanticus die deze brave new world wel eens met lede ogen aanziet. Ja, ik componeer mijn mierzoete karamellenverzen wel eens op een oude schrijfmachine, ik hoef geen hippe nieuwe gadgets en ik hou van het parfum van het zevendehands boekje dat ik zonet heb ik aangekocht. Online. En dat typeert perfect mijn houding tegenover het bloggen: ambiguïteit.

Even zeuren nu. In Why I Blog, heeft profeet van het digitale woord Andrew Sullivan het over de blog als volgt:

“[it] removes from the act of writing any considered or lengthy review. It is the spontaneous expression of instant thought – impermanent beyond even the ephemera of daily journalism.”

Daarin schuilt meteen mijn grootste bedenking bij de hele “blogosfeer”: dat door de snelheid en de eventuele oppervlakkigheid van werken op journalistieke en andere blogs, de complexiteit en de nuance van de wereld verloren zou gaan. De realiteit laat zich niet vatten in 140 twitter-tekens, of in een korte, snelle blogpost, wat dat betreft. Het is nodig, willen we van het bloggen iets maken, dat er uit de enorme chaos dingen komen bovendrijven die van belang zijn, met diepgang. En daar leent de blog zich eigenlijk niet toe:

“The blog remained a superficial medium, of course. By superficial, I mean simply that blogging rewards brevity and immediacy. No one wants to read a 9,000-word treatise online. On the Web, one-sentence links are as legitimate as thousand-word diatribes—in fact, they are often valued more. And, as Matt Drudge told me when I sought advice from the master in 2001, the key to understanding a blog is to realize that it’s a broadcast, not a publication. If it stops moving, it dies. If it stops paddling, it sinks.”

En dan nu: anderzijds. Ik herinner me dat ik het tijdens de introductielessen filosofie op de universiteit eens was met de wijsgeer die stelde dat het menselijk denken zich niet goed leent tot het statische schrift. Ik ben het daar vandaag nog steeds mee eens. De blog, daarentegen, dynamisch, spontaan, bondig, chaotisch en vaak hypertekstueel, is misschien wel de literaire vorm die het dichtst staat bij de natuurlijke manier van menselijk denken.

En is het trouwens wel nodig en zelfs mogelijk “de realiteit” in een blogpost te vatten? Waarschijnlijk niet. Dat lijkt me net het aantrekkelijke in bloggen: de mogelijkheid om zomaar even vlug een gedachte te lanceren, kort en bondig iets annonceren. Iets becommentariëren en het er via de hyperlink bij betrekken, waardoor de blog “bobs on the surface of the ocean but has its anchorage in waters deeper than those print media is technologically able to exploit.” Gelijk heeft ‘ie!

Ikzelf ben echt nog maar een groentje wat het bloggen betreft. Deze post heb ik zelfs eerst uitgeschreven in Word, nondeju, over 2 dagen dan nog wel! Tot zover de “spontaneous expression of instant thought”! Maar ik heb nu echt wel zin gekregen om er iets van te maken. Mañana.

De Revue, deel 2

2009-10-29T16:37:00.000-07:00

In een vorige post noemde ik Jean-Marie Dedecker een mistroostige zeiksmoel. Ik heb daar nu eerlijk gezegd een beetje spijt van. Jean-Marie Pfaff noemde ik in een poging tot ironie een meesterstilist, maar ik ben er zeker van dat als we allemaal heel even oprecht zijn, we die stelling wel nederig kunnen onderkennen. Jean-Marie is rock-’n-roll. Jean-Marie über alles! Dat even terzijde.

Even serieus nu. Er hangt volgens mij een vuil geurtje aan de hele politiek van Dedecker en de man brengt mij nu niet onmiddellijk in feeststemming, maar hem nu openbaar verslijten voor zeiksmoel? Mistroostig dan nog wel? Ik vraag u, is dat niet wat ver gaan?

Ik zag net tijdens Phara Open-VLD senator Patrik Vankrunkelsven en Knack-hoofdredacteur Rik Van Cauwelaert bekvechten over de vraag of de laatste in diens weekblad al dan niet een lasterlijke haatcampagne had gevoerd tegen de eerste. Vankrunkelsven beweerde dat Knack hem door de jaren heen steeds persoonlijk geviseerd en geridiculiseerd heeft. Hij is ook maar een mens met gevoelens, weet u wel. Ik dacht erbij: hoe zou ik mij voelen mocht Jean-Marie Dedecker het dienstig achten mij op een openbaar forum te verslijten voor onbenullige Harry Potter-lookalike? Alleszins weer niet in feeststemming. U begrijpt waar ik naartoe wil. Waar ligt de grens tussen grappige en onschuldige satire enerzijds, en kwetsende scheldpartijen anderzijds? Een goeie columnist moet af en toe satirsich zijn, en scherp (Marc Didden in De Morgen op vrijdag: zonder meer geniaal, ik ben een grote fan!), maar in welke mate hoeft hij dat te zijn? Dit is ongetwijfeld een veel groter thema dan wat ik er nu van maak, maar ik wilde deze laatavondgedachte toch vlug even met u delen.

Net na het gekibbel tussen beide heren kwam striptekenaar Willy Linthout (bekend van Urbanus) praten over een “striproman” die hij gemaakt heeft, waarin hij de zelfdoding van zijn 21-jarige zoon Sam in beeld tracht te verwerken. Opeens werd het stil. De anderen zaten er wat ongemakkelijk bij.

Parfois, je watch les médias

2009-10-22T13:56:00.000-07:00

Ik heb wat te bekennen. Ondanks mijn hoedanigheid van would-be journalist heb ik toch niet altijd een even hoog petje op van het hele mediacircus. Van het nieuws, van de duidingsprogramma’s en de talkshows, en van de immer opiniërende opiniemakers. Ik vind het vaak ondraaglijk licht, met weinig gevolg en vooral zeer vluchtig, voorbijgaand. Nu kan het goed zijn dat ik alleen voor mezelf spreek, en het is zeker mogelijk dat u me beticht van cultuurpessimisme of dat u me zelfs een zeurende brompot vindt, maar toch zeg ik u, beste lezer: nog even, en alles is muzak. Zo is dat. Voor alle duidelijkheid herhaal ik even wat muzak is: de ononderbroken achtergrondmuziek die je vaak hoort in winkels, in liften en andere plekken waar dat nondescript geluidje dient te voorkomen dat we met z’n allen het boeltje even leuk op stelten zetten. Muzikaal behang in een rustgevend kleurtje. Het kader van het bucolisch schilderijtje dat ons leven is. Welnu, dat denk ik weleens van de media (oké, van sommige media, laten we correct zijn). Ik bedoel, wie geeft er nou een moer om het zoveelste weekendinterview met deze of gene soapster en wie kan het in godsnaam nog wat schelen wat die Paul Baeten Gronda (De Laatste Show) deze week op z’n lijstje heeft staan. Ook de kwaliteitsmedia ontspringen deze dans niet: ’t is maar een sjans dat er voor het ogenblik geen verkiezingen zijn, blijven we toch mooi even gespaard van Carl Devos. Een mens wil immers ook eens wat anders.

Theorie zonder praktijk, brengt weinig zoden aan de dijk, zei Vader Cats, dus vraagt u me om oplossingen. Helaas, pindakaas: zo ver ben ik nu ook nog niet geraakt. Wel denk ik eraan om in de niet zo verre toekomst een tijdschrift op te richten, waarin ik met enkele fijnbesnaarde metgezellen de journalistiek zal heruitvinden. Hoe ik dat ga doen, zal u kunnen lezen in het manifest dat ik eerstdaags voor de gein publiceren zal. Als ik goed geïnformeerd ben, heeft Verhofstadt het zijne even on hold gezet om mij toch ook een plaatsje te gunnen op de sofa van crazy Michiel Devlieger. Merci, Guy.

Kijk eens aan: ik ben weer goedgeluimd. Misschien lag mijn doemdenken wel aan het grijze weer van vandaag of ben ik met het verkeerde been uit de bedstee gestapt, wie weet, want in goede doen lees ik graag wekelijks den Tv-familie, hoor, en natuurlijk hou ik ook van u, Peter Van de Veire, en ‘k zal u nog wat verklappen: op de wc lees ik ook genen Dostojevski.

Naar goede gewoonte sluiten we af met een scherpe observatie. U dit keer gebracht door de belangrijke poëet en wijsgeer, Vader Cats.

Dickwijls siet men dat de sotten

Met de wijse lieden spotten;

Maer wie sich naer wijsheyt stelt,

Laat de gecken ongequelt.

Alstublieft.

De Revue, deel 1

2009-10-11T11:29:00.000-07:00

Herta Müller krijgt de Nobelprijs Literatuur. Mooi zo. De laatste parel van Jean-Marie Pfaff zou door het comité nét niet goed genoeg zijn bevonden om de meesterstilist alsnog in de bloemetjes te zetten (heb ik uit goede bron), en het oeuvre van die andere Jean-Marie (mistroostige zeiksmoel extraordinaire, zelfverklaarde waakhond van de democratie), wel, moet ik daar nog een tekeningetje bij maken?

Herta wie, zegt u? Dat zeg ik ook. Geen paniek echter, het gebeurt wel vaker dat de keurige dames en heren in Stockholm een naam fêteren die ons niet zo ronkend in de oren klinkt. Een beetje stoefen met hun bagage, zeg maar.

Wat mij betreft had het ook J.M.A. Biesheuvel mogen worden. Beste vrienden, ik raad iedereen met klem evenals de grootste toewijding aan eens een verhaaltje van Maarten Biesheuvel te lezen, het zal uw harten tijdens de aankomende herfstavonden vast en zeker verwarmen. Reis door mijn kamer is waarlijk om je vingers van af te likken! In een werk van de meest fijne letterkunde neemt de eminente Biesheuvel de lezer mee op een reis door zijn studeerkamer: “Ik zal u door mijn kamer later reizen tot het u duizelt! Ik zal u mijn kamer beschrijven precies zoals hij is, opdat mensen over duizend jaar weten hoe een kamer anno 1983 in Leiden, Nederland, eruitzag. Ik geloof dat iedereen graag wil weten hoe mijn kamer eruitziet, omdat hij of zij dan het arrangement van voorwerpen vergelijken kan met dat in de eigen kamer: “Dus daar heeft hij de schemerlamp staan?”” Magnifiek. Rep jullie maar vlug naar de openbare bibliotheek voor jullie allereigen Biesheuvel-exemplaar. Of ga eerder in een plaatselijke tea-room een lekkere pannenkoek eten, daar het toch zondag is en de openbare bibliotheek dan meestal gesloten is. Als u echt niet tot morgen wachten kan, welnu, dan leef ik met u mee.

Wat nog, zegt u? Meer, vraagt u? Beste lezer, waarde vriend, ik heb het steeds aangewezen en bovenal belonend gevonden de lezer op zijn honger te laten zitten, komt ‘ie zeker terug!

Tot slot en bij wijze van uitsmijter nog even dit:

Zei Inspecteur Witse in het laatste nummer van P-magazine: “Halt! Of ik doe er nog een seizoen bij!”

Van Witse gesproken, deel 1

2009-10-11T05:47:00.000-07:00

HALLE - De langverwachte Witse-speurtocht in Halle is vandaag letterlijk in het water gevallen. Duizenden geëngageerde fans zagen zich tegen het eind van de namiddag verplicht huiswaarts te keren nadat de Halse binnenstad verrast werd door een plotse regenbui. Het pittoreske stadje aan de Zenne is jaarlijks het décor van een heuse Witse-speurtocht, waarbij tal van gezinnetjes, vrienden en andere zondagsmensjes zich kunnen uitleven in het oplossen van een georchestreerde moordzaak. “Niet alleen de spannende speurtocht zorgt voor de nodige portie actie en avontuur, maar ook de verschillende randanimaties zullen jouw zenuwen op de proef stellen”, aldus de VRT. (ad)

Tegen Inspecteur Witse zeg ik: wie onweer zaait, zal storm oogsten.